Al heel lang baal ik er zelf van af en toe onzeker te zijn over mijn uiterlijk; denken 'getver' als je nog even in de spiegel kijkt voordat je naar buiten gaat, altijd maar je kleren zo trekken zodat mensen in de trein vooral niet zien dat je een vetrol hebt als je zit, je armen voor je buik houden als je in badpak loopt, het idee hebben dat je toch echt het nodige moet doen aan je uiterlijk na weer een zeer treurige aflevering van Make me Beautiful te hebben gekeken... ik ben er allemaal schuldig aan! Waar komen deze onzekerheden toch vandaan? Het gekke ervan is, als ik een erg leuke gezellige dag met mijn vriend heb doorgebracht en ik kijk naar mezelf in de spiegel dan zweer ik dat ik er echt leuker uitzie. Dan ben ik helemaal niet zo dik, plomp en lelijk en zit mijn haar veel minder stom. Waarom vinden meisjes en vrouwen zichzelf toch altijd dik? Zelfs meisjes die wel dat slanke fotomodellenfiguur hebben vinden wel iets aan hun lichaam te dik, of hebben anders te kleine borsten of een gekke neus. En wie maakt er nou toch uit wat 'mooi' is en wat niet? Dat is toch hartstikke subjectief? Natuurlijk worden mensen met regelmatige gelaatstrekken door de eeuwen heen over het algemeen mooier gevonden dan mensen die dat niet hebben, maar ik vind dat een grote neus of sheve mond best charmant kan zijn. Uiteindelijk ligt het er toch nog aan hoe iemand doet, hoe beweegt en hoe praat iemand, en vooral, wat zegt en denkt iemand. Laten we ons niet gewoon veel te veel beinvloeden door de gephotoshopte beelden in de media? Onze voorliefde voor afbeeldingen van onnatuurlijk uitziende vrouwen die zo gemaakt zijn door plastische chirurgie en/of aangepast door photoshop lijkt samen te gaan met onze voorliefde voor smerige Mona toetjes met kunstmatige smaak- en kleurstoffen. Mijn generatie houdt van onnatuurlijk.
Ik heb zelf liever een zelfgekookt (uitgezakt) puddinkje van mijn moeder, vaak word ik een beetje misselijk van Mona, overigens ook van het door de media gevormde ideaalbeeld van de vrouw. Waarom moeten ze altijd zo dun zijn en is er geen enkel sproetje of pukkeltje te bekennen? Vrouwen zijn niet van plastic, ze hebben ook okselhaar en laten ook wel eens gewoon een scheet. Waarom laten al deze glossy magazines, Hollywood films en videoclips niet gewoon de waarheid zien? Van de cosmeticabedrijven is het te begrijpen, deze verdienen behoorlijk wat aan onze onzekerheid zoals in de documentaire Beperkt Houdbaar (een echte aanrader) al werd geconcludeerd. Maar waarom doet de rest van de wereld toch mee aan deze onzin? Wat is er zo 'glamorous' aan eetproblemen of aan het onnodig opereren van gezonde vrouwen? Zembla nam dit fenomeen onlangs onder de loep naar aanleiding van het overlijden van een 21-jarig meisje dat liposuctie onderging. Kunnen wij onszelf niet accepteren zoals we zijn of kan de Westerse samenleving dit gewoon niet? Ongeschoren oksels vindt men vies (let wel, alleen bij vrouwen!) en ook vetrollen horen niet over je broek te hangen. Wordt het niet gewoon tijd dat mensen elkaar en vooral zichzelf accepteren zoals ze zijn? Ik zeg: weg met het onnatuurlijke schoonheidsideaal, vrouwen zijn niet van plastic! En ben blij dat er toch nog cosmeticabedrijven zijn zoals Dove die hier een beetje aan meehelpen (maar er natuurlijk vooral aan hopen te verdienen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten